Obszary wiejskie zajmują około 60% obszaru Polski. Ich kondycja w znacznym stopniu decyduje o stanie środowiska naturalnego, bowiem w ich granicach znajdują się tereny o wyjątkowych walorach przyrodniczych. W Polsce, jako jedynym kraju w Europie, zachowały się jeszcze drobnoobszarowe, rodzinne gospodarstwa, których użytki to obszary o niezwykłej różnorodności biologicznej i krajobrazowej oraz ostoje wielu ginących gatunków i zbiorowisk. Użytki rolne stanowią 48% powierzchni obszarów chronionego krajobrazu, 36% parków krajobrazowych i 13% parków narodowych.

Wsród terenów nizinnych użytkowanych rolniczo, przyrodniczo najwartościowsze są podmokłe użytki zielone. Od przynajmniej kilkunastu lat nasila się na świecie, wynikający z potrzeby ochrony środowiska naturalnego, tendencja do restytucji przyrodniczej tych obszarów. W Polsce mokradła wciąż jeszcze są stosunkowo dobrze zachowane i wszelkie działania na rzecz ochrony i odtwarzania ich walorów przyrodniczych mogą przynosić duże efekty środowiskowe.

Prace naukowo-badawcze Zakładu są obecnie prowadzone w dolinach Biebrzy i Narwi oraz na Polesiu Lubelskim i Nizinie Mazowieckiej. Dążymy do wypracowania skutecznych sposobów ochrony mokradeł w warunkach zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich. W szczególności prace skupiają się na:

• sposobach kształtowania i stabilizacji walorów przyrodniczych obszarów rolnych, ze szczególnym uwzględnieniem terenów podmokłych,
• metodach inwentaryzacji i oceny walorów przyrodniczych terenów wiejskich z uwzględnieniem wymagań okresu przedakcesyjnego oraz przewidywanych subwencji z Unii Europejskiej,
• integrowaniu działalności rolniczej z ochroną walorów przyrodniczych, ze szczególnym uwzględnieniem obszarów Polski Wschodniej,
• renaturalizacji terenów pobagiennych,
• ocenach oddziaływania inwestycji na środowisko terenów podmokłych,
• tworzeniu i modyfikowaniu baz danych o mokradłach, złożach torfu i użytkach zielonych Polski.